Japońskie mundurki szkolne

W Japonii bardzo ważna jest hierarchia i poczucie przynależności do konkretnej grupy społecznej, dlatego też noszenie uniformu przez pracowników różnych zakładów pracy, firm, restauracji, sklepów, komunikacji miejskiej to codzienność. Ten system również działa w japońskich szkołach. Dzięki temu uczniowie nie tylko dopasowują się do społeczeństwa, ale również mogą reprezentować swoją szkołę. Japońskim słowem określającym uniform jest seifuku (jp.制服).

Japonia wprowadziła mundurki szkolne pod koniec XIX wieku i do dnia dzisiejszego obowiązują one w większości szkół średnich, czy to prywatnych czy publicznych, a także coraz częściej w szkołach podstawowych. Na wygląd tradycyjnych mundurków japońskich duży wpływ miały europejskie mundury wojskowe.

Damski krój sērā -fuku (jp. セーラー服) wzorowany jest na mundurach brytyjskiej marynarki wojennej, stąd też często bywa nazywany „strojem marynarskim”. Górna część garderoby składa się z garsonki w kolorze granatowym lub czarnym, białej bluzki z granatowym kołnierzem w marynarskim stylu oraz kokardy lub wstążki, najczęściej koloru czerwonego. Z kolei dolna część to plisowana, granatowa lub czarna spódnica, granatowe, czarne lub białe podkolanówki i buty w kolorze brązowym albo czarnym.

Męski uniform gakuran (jp. 学ラン) albo tsumēri (jp. 詰め襟) bazuje na mundurach armii pruskiej. Jest to przeważnie biała koszula; marynarka z prostym, postawionym kołnierzem; spodnie z prostymi nogawkami oraz mokasyny czarne lub brązowe. Tutaj dominuje kolor czarny i ciemnogranatowy. Guziki ozdobione są godłem szkoły i w przeciwieństwie do zwykłej marynarki znajdują się na całej jej długości. Co ciekawe, drugi guzik od góry, znajdujący się najbliżej serca, chłopcy często oddają swojej dziewczynie, jako wyraz miłości.

Niektóre szkoły odchodzą od tradycyjnego kroju i coraz częściej wybierają styl zachodni. Dla dziewcząt popularne są wtedy: biała koszula z kołnierzykiem, krawat, marynarka i spódniczka w kratkę, która często jest o wiele krótsza od tej standardowej. Co więcej pojawiają się również inne kolory jak oliwkowy, czerwony, niebieski czy też brązowy. Z kolei dla chłopców są to: krawat, biała koszula oraz garnitur, w którym marynarka może być innego koloru niż spodnie.

Każda szkoła posiada swój unikalny wygląd mundurka, dlatego z łatwością można odróżnić uczniów innej szkoły. W zależności od pory roku oraz obszaru geograficznego można wyróżnić wersję letnią – noszoną od maja do września, oraz zimową – noszoną od października do kwietnia, różniące się grubością, długością rękawów, tkaniną oraz dodatkowym okryciem jak płaszcz albo sweter.

W szkołach podstawowych nie obowiązuje noszenie mundurków, chociaż wiele z nich je wprowadziło. Tam z kolei, dosyć powszechne jest noszenie przez uczniów takich samych czapek, plecaków, a w dni deszczowe – jednakowych parasolek, dzięki czemu uczniowie w drodze do, i ze szkoły są widoczni na ulicy.

Niektórzy uczniowie chcąc pokazać swoją indywidualność, nie noszą mundurków prawidłowo albo dodają zabronione elementy. W przypadku chłopców może to być koszula odpięta lub wyciągnięta ze spodni, obniżone spodnie na biodrach, albo noszenie różnych odznak klubów. Dziewczyny natomiast często skracają swoje spódnice, zdejmują wstążki albo ubierają luźne skarpetki.

Co ciekawe, damski krój sērā-fuku uważany jest za jeden z głównych akcentów w japońskiej popkulturze. Swoją popularnością cieszy się nie tylko w Japonii, ale dzięki mangom i anime, także w innych częściach świata. Obecnie, młode Japonki zaczęły ubierać swoje mundurki nie tylko do szkoły, ale także gdy wychodzą ze znajomymi na miasto.

 

Autor artykułu: Aleksandra Rolnik